Kasandra i upadek Zachodu – Islam w Europie

Źródło: Rzeczpospolita: Kasandra i upadek Zachodu
08.07.2006

ISLAM W EUROPIE

Rok temu po zamachach bombowych w Londynie Brytyjczycy dowiedzieli się, jak groźna bywa uległość wobec radykalnego islamu. Jednak do dziś zaprzeczają, że ich kraj padł ofiarą muzułmańskiej agresji
Londyn staje się światową wylęgarnią islamskiego ekstremizmu — twierdzi Melanie Philips w książce „Londonistan
Na ulicach Londynu nawet islamscy radykałowie mogą bez przeszkód wyrażać swoje poglądy
(c) AP/KIRSTY WIGGLESWORTH/MARK LEES

Dewsbury jest małym miastem na północy Anglii. W latach 80. i 90. XX wieku zjeżdżali tam masowo imigranci z krajów arabskich i Pakistanu do pracy w fabrykach tekstylnych regionu. W 1987 r. rodzice 26 białych dzieci odmówili posłania ich do miejscowej szkoły, w której zdecydowaną większość stanowiły dzieci muzułmańskie, i zaczęli je uczyć własnym sumptem w sali nad pubem. Sprawa stała się głośna w całej Anglii – rodziców oskarżono o rasizm, oni zaś twierdzili, że nie są rasistami, chcą jedynie, by ich dzieci uczyły się angielskiego na najwyższym poziomie i nie były dyskryminowane wobec dzieci muzułmańskich. Zgodnie z wytycznymi ogłoszonymi dwa lata wcześniej, szkoła w Dewsbury wprowadziła tzw. podejście wielokulturowe, czego skutkiem było obniżenie poziomu nauczania angielskiego (dla dzieci imigrantów był on językiem obcym) oraz odejście od wartości chrześcijańskich jako podstawy wychowania. Szef rady szkoły – który, nawiasem mówiąc, był miejscowym proboszczem anglikańskim – twierdził, że Biblia jest tekstem „jątrzącym i antyspołecznym”, a w nowoczesnym społeczeństwie znacznie lepiej sprawdza się „budowanie mostów” między wspólnotami chrześcijańską i muzułmańską.

Osiemnaście lat później mieszkańcy Dewsbury dowiedzieli się, że to spośród nich wywodzi się Mohammad Sidique Khan – przywódca zamachowców, którzy 7 lipca 2005 roku zdetonowali cztery bomby w Londynie. W zamachach zginęły 52 osoby. Dwa miesiące po tych wypadkach w brytyjskiej telewizji pojawiło się nagranie wideo Khana, który z czystym północnoangielskim akcentem tłumaczył, dlaczego doszło do zamachów: „Jesteśmy w stanie wojny, a ja jestem żołnierzem. Wasze demokratycznie wybrane rządy nieustannie dokonują zbrodni na moich współwyznawcach, a wy, poprzez wspieranie tych rządów, jesteście za te zbrodnie odpowiedzialni – jak ja jestem odpowiedzialny za ochronę i pomszczenie moich muzułmańskich braci i sióstr”. W tej wypowiedzi terrorysty, urodzonego i wychowanego w Wielkiej Brytanii, „wy” znaczyło Brytyjczycy, a „ja” i „my” – muzułmanie.

Londonistan to stan umysłu

Te dwie oddalone w czasie historie można uznać za ironiczny komentarz losu na temat przypadku, który rządzi ludzkim życiem. Można również – jak robi to Melanie Philips, autorka wydanej właśnie w Wielkiej Brytanii książki pt. „Londonistan” – zobaczyć w nich przerażającą ilustrację cywilizacyjnej zmiany, jaką przeszedł jej kraj. W wyniku tej transformacji Wielka Brytania – jak twierdzi Philips – dokonuje egzekucji na własnej kulturze, a Londyn staje się światową wylęgarnią islamskiego ekstremizmu. Ani władze, ani elity brytyjskie nie rozumieją – bo nie chcą zrozumieć – co się dzieje: „inteligencja, media, politycy, prawnicy, Kościół Anglii, a nawet policja ogarnięte są patologią, wskutek której Londonistan może się rozwijać”.

Londonistan to nie tylko obecność islamskich terrorystów. Według Melanie Philips to przede wszystkim stan umysłu. Jego głównym przejawem jest odrzucenie dowodów na to, że islamski terroryzm jest zakorzeniony w religii. Zamiast tego ministrowie, pracownicy służb bezpieczeństwa, policjanci wolą twierdzić, że jest on wynikiem „usprawiedliwionych pretensji muzułmanów” za atak na Irak, „zbrodnie Izraela na Palestyńczykach” albo akty „islamofobii” w Wielkiej Brytanii.

Philips twierdzi, że powodem takiego podejścia jest po części zakorzeniona u Brytyjczyków niechęć do mieszania się w sprawy religii. Anglicy nie rozmawiają o religii, uważają, że jest to dla każdego człowieka prywatna sprawa, w którą nie powinno ingerować nie tylko państwo, ale nawet sąsiedzi. Fanatyzm religijny, wojny, nawoływania do mordów na tle jakichś wierzeń należą według nich do dzikiej prehistorii, a gdy stykają się z ideologiczno-religijnymi dyrdymałami rozpowszechnianymi w brytyjskich meczetach, nie pojmują, że ktokolwiek może je traktować poważnie. Abu Hamza, kilka miesięcy temu skazany na 7 lat więzienia za nawoływanie do morderstw i gromadzenie broni w meczecie Finsbury Park, przez wielu Brytyjczyków postrzegany był – i ciągle jest – jak cyrkowy klaun (ze względu na zakrzywioną metalową protezę ręki nazywany jest Kapitanem Hakiem), którego raczej należało wyśmiać, zamiast skazywać. Problem w tym, że wielu brytyjskich muzułmanów nie śmieje się, tylko słucha. Według danych służb bezpieczeństwa w kraju mieszka 1200 terrorystów gotowych zabijać i poświęcić własne życie za wartości głoszone przez Abu Hamzę i jemu podobnych. Książka Philips oparta jest na tezie, że ten ekstremistyczny odłam islamu nie jest żadną aberracją, ale pełni dziś zasadniczą rolę w świecie muzułmańskim, a w Wielkiej Brytanii popiera go coraz większa liczba muzułmanów i reprezentujących ich instytucji działających całkowicie legalnie, niekiedy przy aktywnym wsparciu władz brytyjskich.

Naród jest iluzją

Narodowa skłonność do pragmatyzmu i wynikające z niej przymykanie oczu na ideologiczne fanaberie to – jak twierdzi Philips – nie są główne powody rozwoju Londonistanu. Autorka uważa, że największym grzechem brytyjskich elit jest poddanie się ideologii wielokulturowości. Jej istotą jest przekonanie, że każdy przejaw dominacji jest nieuprawniony, a wszystkie mniejszości powinny mieć taki sam status prawny jak większość narodu. Samo pojęcie narodu jest oczywiście podejrzane, chyba że za naród nie uważamy wspólnoty połączonej językiem, historią i wyznawanymi wartościami, ale po prostu ludzi, którzy z różnych powodów mieszkają w tym samym miejscu.

Również każda próba narzucenia wartości reprezentowanych przez większość jest nieuprawniona, może ona bowiem ograniczać prawa którejś z mniejszości. Nie wolno promować tradycyjnej rodziny, bo może to urazić homoseksualistów; w ogóle nie należy oceniać zachowań seksualnych, religijnych, etycznych, bo ich wybór jest indywidualną sprawą każdego człowieka, determinowaną przez różne czynniki społeczne. W szkołach należy zwracać szczególną uwagę na to, by nie urazić wrażliwości imigrantów – najlepiej poprzez odejście od nauczania w zbyt obfitym wymiarze historii i kultury Wielkiej Brytanii. Jeśli już, to zawsze w kontekście obcych kultur, najlepiej w ramach „wyznania win” za kolonialną przeszłość Imperium. „Brytyjski system nauczania (w szkołach państwowych) – pisze Philips – po prostu odszedł od przekazywania wartości oraz historii narodu kolejnym pokoleniom, głosząc zamiast tego myśl, że prawda jest iluzją, a naród i jego wartości mogą być tym, co uznamy za stosowne”. Autorka cytuje szereg przykładów nauczycieli oskarżanych o rasizm i relegowanych ze szkół za próbę nauczania dzieci imigrantów języka, historii i wartości wyrosłych z brytyjskiej kultury.

Przykłady odzierania się przez Brytyjczyków z własnej tożsamości sięgają niekiedy poziomu groteski. Philips pisze o bankach, wycofujących ze swoich oddziałów skarbonki w kształcie świnki, restauracji Burger King, która zlikwidowała sprzedaż lodów po skargach muzułmanów, że logo na lodówce wygląda jak słowo „Allah„, i rosnącej w szybkim tempie liczbie rad miejskich, które odwołują święta Bożego Narodzenia, zastępując je „festiwalem zimowym”. To wszystko dla poszanowania kultury i religii muzułmańskiej, która powinna mieć takie same prawa jak każda inna. „Jest tylko jedna kultura – pisze Philips – która w pojęciu wielokulturowości nie zasługuje na równe traktowanie. To rodzima kultura brytyjska. Program rzekomej równości jest w istocie radykalną dekonstrukcją kultury większości mieszkańców Wysp, idei narodu i wartości zachodniej demokracji, szczególnie rozumienia pojęć takich, jak moralność i prawda. (…) To jest kulturalna polityka spalonej ziemi (…). Tę moralną, kulturalną i duchową próżnię próbują wypełnić radykalni islamiści”.

Wszyscy pod ochroną

Melanie Philips nie poprzestaje na ogólnych zarzutach – wskazuje konkretnych ludzi winnych doprowadzenia do obecnej sytuacji. Przede wszystkim oskarża środowisko prawnicze i polityków za niemal religijną cześć, jaką oddają idei praw człowieka. „Po upadku socjalizmu blairowscy politycy – podobnie jak lewicowcy w innych krajach – musieli znaleźć nowy radykalny motyw, który pozwoliłby im kontynuować misję transformacji społeczeństwa i natury ludzkiej. Prawa człowieka stały się idealnym do tego narzędziem”.

Philips pokazuje, w jaki sposób Konwencja Praw Człowieka – dokument wymyślony po II wojnie światowej w kontekście doświadczeń stalinizmu i faszyzmu, i przeznaczony do ochrony jednostki przed państwem – została w ciągu ostatnich 40 lat przejęta na potrzeby zabezpieczenia wszelkiego rodzaju mniejszości i stosowana jak szantaż prawny wobec większości narodu. „Dawniej jednostka była powiązana szeregiem obowiązków wobec innych ludzi i państwa. Nowa kultura indywidualizmu i równości wszelkich stylów życia nakłada główne obowiązki na państwo. Musi ono wypełniać żądania jednostki, które przedstawiane są jako należące do sfery praw człowieka. (…) Moralna ocena różnych stylów życia uznawana jest za dyskryminację; uprzedzenie do drugiego człowieka (…) staje się grzechem głównym, usuwając w cień kodeksy moralne judaizmu i chrześcijaństwa, które wcześniej stanowiły podstawę cywilizacji zachodniej”.

W świecie, w którym wszystko może należeć do sfery praw człowieka – nie tylko prawo do życia czy wolność słowa i wyznawanej religii, ale również skłonności seksualne, płeć albo inne dowolne kategorie – każdy może być również ofiarą. Demokracja z ustroju, w którym rządzi większość w poszanowaniu praw wszystkich obywateli, zmienia się w system płynnego podziału władzy (power sharing) między mniejszości etniczne, religijne, seksualne i inne grupy nacisku. Żadna nie może uzyskać widocznej przewagi, ponieważ to oznaczałoby dyskryminację innych grup. Wszyscy są pod ochroną i wszyscy mogą być ofiarami, a jedynym oprawcą i przegranym w tej grze okazuje się większość, która nie może uznawać swoich wartości (takich jak monogamia, heteroseksualizm, chrześcijaństwo czy brytyjskość) za normę, bo z definicji nic nie jest normą.

Azyl dla terrorystów

Jak ten system przepisuje się na konkretne działania władz wobec islamskich radykałów? Philips pokazuje system, w którym brytyjski rząd „praktycznie stracił kontrolę nad granicami państwa”. Dochodzi do absurdalnych sytuacji, w których Brytyjczycy zobowiązani są międzynarodowymi aktami prawnymi oferować azyl znanym terrorystom powołującym się na prześladowanie w swoich krajach, bez względu na rodzaj tego prześladowania. Znany jest przypadek udzielenia azylu bojownikowi talibanu, który walczył z Brytyjczykami i Amerykanami w Afganistanie, ponieważ – jak zgodnie z prawdą mówił – uciekał on przed popieraną przez Brytyjczyków i Amerykanów władzą w Kabulu. Francuzi musieli czekać 10 lat na deportowanie z Londynu terrorysty winnego zamachu w Paryżu, ponieważ sąd angielski nie był pewny, czy we Francji uszanowane zostanie jego prawo do obrony.

Kołomyi prawnej towarzyszy paraliż policji, która unika interwencji w sprawach dotyczących muzułmanów, obawiając się oskarżeń o rasizm. Zwleka z interwencją w sytuacji jawnego łamania bądź naginania prawa przez muzułmanów, np. w wypadku poligamii czy aranżowania małżeństw młodych brytyjskich muzułmanek z kuzynami z subkontynentu indyjskiego. Regularne nawoływania do przemocy wobec Brytyjczyków podczas manifestacji przeciw wojnie w Iraku czy przeciw Izraelowi (elity brytyjskie są, zdaniem Philips, chore na antysemityzm) uchodzą bezkarnie, natomiast wszelkie krytyki radykalizmu islamskiego uznawane są za przejawy „islamofobii”. Organizacje wyjęte spod prawa w innych krajach, również muzułmańskich, takie jak np. Hizb ut-Tahir, w Wielkiej Brytanii mogły do niedawna działać bezkarnie. Radykałowie islamscy, tacy jak Abu Qatada, Omar Bakri Mohamed, Abu Hamza czy Mohammed al-Massari, mogli swobodnie głosić swoje tyrady nienawiści, zbierać pieniądze i rekrutować chętnych do wyjazdu na obozy szkoleniowe Al-Kaidy.

Co więcej, jak pisze Philips, w Wielkiej Brytanii muzułmanie z definicji nie mogą być uznani za winnych agresji, gdyż w społeczeństwie wielokulturowym tylko większość występuje w roli agresora. Owszem, muzułmańscy przywódcy potępili zamachy z 7 lipca, jednak w następnym zdaniu twierdzili, że ataki zostały sprowokowane zachowaniem Zachodu wobec islamu, ergo – były w istocie aktem samoobrony.

Ta moralna „przewrotka” powoduje, że obrona przed zarzutami o islamofobię jest praktycznie niemożliwa. Im więcej bowiem terroryzmu, tym bardziej histerycznie brytyjscy muzułmanie i ich sojusznicy twierdzą, że padają ofiarą agresji ze strony „islamofobów”. Zresztą, podobnie jak w latach 80. i 90. nie wypadało mówić o terroryzmie irlandzkim, tak dziś sam termin „terroryzm islamski” jest w Wielkiej Brytanii traktowany jako zwrot rasistowski.

W polityce appeasementu wobec radykalnych muzułmanów ważną rolę odgrywa również Kościół Anglii. Przed rokiem, gdy planowano nabożeństwo żałobne ku czci ofiar lipcowych zamachów, anglikańscy przywódcy duchowi postanowili zaprosić na nie rodziny zamachowców. Chodziło o to, by – jak stwierdził jeden z biskupów – „dostrzec również ich stratę oraz wysłać potężny sygnał pojednania wobec wspólnoty muzułmańskiej”. Po gwałtownej reakcji oburzonych rodzin ofiar tragedii rząd nie przyjął propozycji biskupów, jednak pokazuje ona sposób myślenia anglikańskiej hierarchii: jej pierwszym impulsem nie było współczucie dla ofiar zbrodni, ale okazanie jedności z wyznawcami religii, w której imieniu zbrodnia została popełniona. Philips twierdzi, że Kościół Anglii, podobnie jak inne brytyjskie instytucje, „zaprzecza rzeczywistości”, koncentrując się na walce z „islamofobami” i prawicą chrześcijańską, ignorując przy tym rzeczywiste zagrożenie, jakie stwarza radykalny islam.

Oblężenie Troi

Książka Melanie Philips wzbudziła w Wielkiej Brytanii ostre, czasem agresywne reakcje. Autorka – była publicystka lewicowego „Guardiana”, dziś pisząca głównie w konserwatywnym „Daily Mail” oraz na swojej stronie internetowej http://www.melaniephilips.co.uk – oskarżana jest o „paranoję”, „szaleństwo”, „obsesję”, rozpowszechnianie „bredni” o muzułmanach.

W istocie Philips jest brytyjskim odpowiednikiem Oriany Fallaci. Podobnie jak włoska pisarka przedstawia ona najgorsze przejawy islamu jako reprezentatywne dla całej religii i wyciąga z tego najbardziej radykalne wnioski. Przeprowadza swój wywód z niemiłosierną logiką, nawet jeśli konkluzja oznacza radykalny sprzeciw wobec opinii całego brytyjskiego establishmentu i naraża ją na ostracyzm. Zresztą, z wydaniem książki musiała czekać trzy lata i dopiero po lipcowych zamachach znalazła małą firmę wydawniczą gotową podjąć ryzyko.

Od Fallaci odróżnia Philips znacznie mniejsza emocjonalność. Unika zapalczywych epitetów, choć czytelnik nie ma wątpliwości, co sądzi na temat politycznej poprawności, islamu, Kościoła Anglii czy propalestyńskich lewicowców w rodzaju mera Londynu Kena Livingstone’a. Jej książka jest nie tylko zdecydowanym oskarżeniem elit brytyjskich, ale przede wszystkim rejestracją faktów, którym trudno zaprzeczyć. Żyje w kraju, w którym od 40 do 60 procent muzułmanów chciałoby, aby demokracja została zastąpiona prawem szariatu, a prawie połowa uważa Żydów na całym świecie za „usprawiedliwiony cel” (legitimate target) agresji w ramach „nieustannej walki o sprawiedliwość na Bliskim Wschodzie”.

Można uważać wszystkie te fakty za konieczną cenę, jaką brytyjska demokracja płaci za wolność, można je traktować jako ostrzeżenie dla całego zachodniego świata. „Londonistan to stan umysłu” – ostrzega brytyjska Kasandra. Sądząc po smutnym losie Troi, nawet jeśli jej przepowiednie się nie sprawdzą – lepiej w nie uwierzyć.

Dariusz Rosiak

16 myśli w temacie “Kasandra i upadek Zachodu – Islam w Europie

  1. pablo-niewierny 9 stycznia 2008 / 19:18

    juz za pozno…to co pisze ta biedna pisarka, juz sie sprawdza…ta ksiazka powinna ukazac sie 10 lat wczesniej, islam juz zbiera swoje zniwa na brytyjkiej ziemi, Polacy , mam nadzieje, ze my sie opamietamy

  2. murzyn 22 lutego 2008 / 14:45

    Tak się właśnie kończy przesadna tolerancja, mam nadzieję że w Polsce do tego nie dojdzie i muzumłańskie dzikusy jak i reszta motłochu nie zasyfi naszego społeczeństwa. To co się teraz dzieje w Anglii to początek jej końca – i dobrze 🙂

  3. Joss 22 lutego 2008 / 23:43

    Dla Kosowa jest już za późno.
    Czy to samo będzie w Londynie, Paryżu i Malmo?

  4. Joa 23 lutego 2008 / 08:38

    Bardzo ucieszyła mnie wieść o wydaniu tej książki, że ktoś wreszcie odważył się napisać suche fakty, przedstawić prawdę, Mam gorącą nadzieję, że owa książka będzie choćby małym impulsem dla władz brytyjskich w sprawie muzułmanów. Owszem, tolerancja jest ważna, ale nawet ona musi mieć jakieś granice, a w UK zostały one już dawno przekroczone…To naprawdę przykre.

  5. reventon 23 lutego 2008 / 14:14

    W Polsce jest to samo. Żle pojęta tolerancja sprawia, że nie można złego słowa powiedzieć o Żydach, homoseksualistach, czarnych, rudych, no i Muzłumanach, za to z Polaków, kościoła i chrześcijaństwa szydzić można do woli.

    • dasdasd 25 października 2015 / 10:46

      no i z kobiet – w każdej kulturze i każdym wyznaniu obrażanie kobiet to coś w dobrym guście

  6. xyz 23 lutego 2008 / 14:25

    witam,
    w londynie mieszkalem 8 lat temu i sie dziwilem jak to mozliwe np: w szkole do ktorej chodzil moj krewny byl zakaz noszenia krzyzykow przez uczniow bo obrazalo to inne religie. Wtedy rozmawialismy jak to mozliwe etc. teraz juz nei wierze europejczycy skazani sa na zaglade tak to jest ze gatunki slabsze przegrywaja my jestesmy takim gatunkiem od dawna. To tylko przykladyogolnei tyczy sie to muzynow,mozolmanow etc
    Przyklady z zycia
    Anglia, kontrola w firmie produkcyjnej , ja kontrolujacy, do brygadzisty (czarnoskory), JA do niego Co 4 urzadzenie wraca uszkodzone niewlasciwe pakowanie brak kontroli jak pan to wytlumaczy jkakie kroki pan podejmie zeby to naprawic. Odp: Pan jest rasista! uwaza pan ze ciemnoskorzy gorzej pracuja etc, Chwila konsternacji (moi brytyjscy koledzy po 2 sekundach zaczynaja go przepraszac za mnie ?! ze nieodpowiednio pytanie zadalem etc.. To jest wlasnie poprawnosc brytyjczyka. Ja mowie oburzony w ktroym momencie powiedzialem cos o czarnoskorych itd.. to jest przyklad ktory sie zdarza nagminnie.. A co do muzulmanow najpierw do dzielincy sprowadza sie para po 5 latach maja 6 dzieci , sprowadzaja swoja rodzine +6 osob = czyli po 20 latach z 2 osob robi sie 14 osob. Biali (nie oszukujmy si etki jest podzial) 1,2 3 dzieci to straszna rzadkosc po 20 latach 4 osoby. I co sie dziwic ze w kosovie jest 90%
    albanczykow Ludzie europejyczcy sa tak slepi ze to jest niewiarygodne JA sie z tym pogodzilem ze nasza rasa wyginie i tyle

  7. BArtus 23 lutego 2008 / 15:06

    Ta książka nie zawiera żadnej „prawdy objawionej” … jest wymówką dla hipokryzji brytyjskiego post imperialnego socjalizmu. Zawsze gdy zaczynają się mieszać dwie kultury jedna „wygrywa” a druga „zanika”. Kwestia jest taka, żeby przez umiejętną politykę socjalną tak pokierować społeczeństwem by to „nasz kultura” byłą tą „zwycięską” … socjalizm w wydaniu brytyjskim zamiast dążyć do „anihilacji” różnic kulturowych uparcie je pogłębiał czego efekty są przedstawione we wspomnianym tekście.

  8. Adeodat 23 lutego 2008 / 15:59

    Prosze mnie nie zrozumiec źle, jestem trzydziestolatkiem kiedys radykalnym punk’iem dzisiaj wierzacym katolikiem z walsnego wyboru, przemiany i przemyslen.. Co by nie mowic zlego o Kosciele w Polsce i roli chrzescijanstwa w naszym kraju (mam ogromna swiadomosc ludzkich slabosci Chrzescijan, bo sa tylko ludzmi), ale dzieki naszej slowanskiej mentalnosci i chrzescijanstwu na szczescie nie mamy tych problemow w naszym kraju dlatego to jest glowny powod dla ktorego chce mi sie tutaj zyc. Tutaj moge porozmawiac wbrew pozorom z kazdym, bez wzgledu na jego poglady bez tej chorej politycznej poprawnosci.

    • dasdasd 25 października 2015 / 11:01

      Że co? Nie mamy tu muzułmanów, bo Poska to biedny kraj i nie będziemy tu utrzymywać niepracującej rodziny z szóstką dzieci.

  9. aprii 23 lutego 2008 / 16:36

    Podejrzewam, że Polacy się opamiętają, ale tylko przez pewien czas. Jeśli to, co mówi autorka książki się sprawdzi na zachodzie, to w Polsce również pewnie będzie się sprawdzać tyle, że z kilkunastoletnim opóźnieniem. Tak samo było z bogaceniem się Polaków, z laicyzacją społeczeństwa itd.

  10. Jumbo 24 lutego 2008 / 22:37

    jakos nie chce mi sie wierzyc by w Polsce nikt tego nie wydal. Korwin Mikke by wydał jak zamiecil karykatury. Albo ja wiem Fronda? Albo ludzie, ktorzy wydali Raspail-a „Obóz swietych”

  11. Mariusz 29 lutego 2008 / 22:08

    Mieszkam w Londynie prawie dwa lata i to co napisano jest najprawdziwsza prawda..
    Za 10 lat Anglia sie obudzi (albo i nie) bo sie okaze ze jest krajem islamskim i rodowici Anglicy beda zepchnieci na bok.
    Juz teraz we wladzach poszczegolnych dzielnic Londynu siedza muzulmani.
    @murzyn -Ja bym nie powiedzal ze to dobrze bo wszystko sie odbije na calej europie.
    Zaczynam byc chyba rasista, ale dobrze mi z tym.

  12. marcel 31 października 2008 / 08:44

    wiecie, ja się nawet cieszę – jestem teraz w holandii na studiach i spokojnie niedługo wrócę do polski obserwować, jak te biedne społeczeństwa zachodnie stają się muzułmańskie. właściwie to co w tym złego? barbarzyńcy (dzikusy?) zajęły kiedyś rzym; trochę to trwało, ale w końcu my i nasza dzisiejsza kultura jesteśmy potomkami tych „dzikusów”. myślę, że za parę setek lat muzułmanie stworzą w europie ciekawą, zupełnie nową kulturę, być może jeszcze bardziej zaawansowaną technologicznie niż nasza obecna. a dla polaków rada: pamiętajcie, zawsze jest polska, można próbować jej bronić przed muzułmanami. a jak nie, to jest jeszcze ukraina, rosja (z problemami demograficznymi, potrzebą imigrantów i małą gęstością zaludnienia) etc. polski to prawie jak rosyjski 🙂

    • gosc 20 września 2010 / 20:08

      wydaje mi sie ze, staniemy sie juz w bliskiej przyszlosci jako wschodnia europa o swoich dosc stanowczych i radykalnych pogladach miejscem azylu rdzennych europejczykow oraz ostoja kultury i dziedzictwa europejskiego przyjmujaca narody zachodniej europy, ktore jak sie okazuje moze sa silne ekonomicznie ale slabe jako spoleczenstwo, latwe do zindoktrynowania.

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Facebooku

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Wyloguj /  Zmień )

Połączenie z %s

Ta witryna wykorzystuje usługę Akismet aby zredukować ilość spamu. Dowiedz się w jaki sposób dane w twoich komentarzach są przetwarzane.