Jak piękni geje byli nękani przez szatana

Dwóch pięknych, inteligentnych, zdolnych gejów było nękanych przez samego szatana. Szatan nękał ich w dzień i w nocy. Ale w związku z tym, że geje są postępowi i zdolni poradzili sobie z tą sytuacją. Skatowali szatana. Złamali mu nogę i żebra, a na końcu rozpieprzyli mu głowę. Jak wiesz geje są wrażliwi i tolerancyjni. Zrobiło im się żal szatana więc wezwali do niego karetkę. I wtedy okazało się, że szatan ukrywał się w cele 18 miesięcznej dziewczynki, która postępowe „małżeństwo gejów” adoptowało dwa tygodnie wcześniej. W szpitalu „lekarze” stwierdzili, że obrażenia nie pozwolą na przeżycie dziecka szatana więc odłączyli tlen. I teraz kapturowy sąd oskarża biednych gejów o morderstwo.

Matthew Scully-Hicks

– – – –

Matthew Scully-Hicks jest oskarżony o zamordowanie swojej 18-miesięcznej córki. 31-latek i jego partner adoptowali dziewczynkę dwa tygodnie wcześniej.

O szokującej historii, która miała miejsce w Cardiff, stolicy Walii pisze m.in. BBC. Instruktor fitness Matthew Scully-Hicks i jego mąż Craig zaczęli starać się o adopcję dziecka we wrześniu 2015 r. Proces adopcyjny został sfinalizowany około ośmiu miesięcy później. Potem wydarzenia potoczyły się w makabryczny sposób. Mała Elsie, która trafiła pod opiekę pary gejów zmarła 29 maja 2016 r., w wyniku poważnych urazów głowy. Sekcja zwłok wykazała, że niemowlę miało m.in. połamane żebra, złamaną kość udową i kości czaszki.

Z ustaleń śledczych wynika, że Scully-Hicks znęcał się nad dziewczynką w czasie, kiedy jego partner Craig był w pracy. 31-latek sam wezwał karetkę do swojego domu 25 maja 2016., ponieważ stwierdził, że jego dziecko jest nieprzytomne. Co ciekawe, Scully-Hicks wcześniej sam wybrał się z Elsie do lekarza. Dziecko już wtedy miało widoczne siniaki, ale mężczyzna tłumaczył wtedy, że mała… upadła na schodach.

„Daily Mail ujawnia, że po śmierci dziewczynki śledczy sprawdzili urządzenia elektroniczne, z których korzystał Scully-Hicks. Okazało się, że mężczyzna wysyłał do swoich znajomych wiadomości o szokującej treści. „Przechodzę przez piekło z Elsie! – narzekał. Z kolei do swojego partnera pisał, że Elsie to „szatan przebrany za niemowlę”.

Proces w tej sprawie toczy się przed sądem od dwóch tygodni. Scully-Hicks odpiera stawiane mu zarzuty i
przekonuje, że nie przyczynił się do śmierci 18-miesięcznej dziewczynki.

Źródło: Wprost

– – – –

A stay-at-home father accused of murdering his adopted baby daughter referred to her as ‚Satan dressed up in baby grow,’ a court heard.

Matthew Scully-Hicks, 31, is accused of killing 18-month old Elsie after ‚assaulting and abusing’ her over several months.

The couple first adopted Elsie in September 2015 and the process was finalised nearly eight months later.

But less than two weeks later little Elsie died after suffering traumatic head injuries.

She died at University Hospital of Wales, Cardiff, after the decision was taken to switch off her ventilator when doctors decided she would not survive her traumatic head injuries.

After Elsie’s tragic death police examined electronic devices owned by Matthew Scully-Hicks – including his iPad.

The court heard on September 22, 2015 – just 12 days after having Elsie – he sent a message to a friend saying: ‚I’m going through hell with Elsie!

‚Mealtimes and bedtime are like my worst nightmare at the moment.

‚She’s been up there screaming for 10 minutes non stop. She’s just stopped but I doubt that’s the last I’ll hear tonight.’

That evening he also sent a message to husband Craig calling Elsie ‚a psycho.’

On September 29, 2016, he sent the message to Craig describing Elsie as ‚Satan dressed up in a baby grow.’

Scully Hicks, who has no previous convictions, met his husband – who is about five years older than him – while living in Swindon, Wiltshire, in about 2006.

Scully-Hicks originally came from South Wales and the couple relocated to Cardiff in 2010 or 2011.

They married in Portugal in August 2012 and applied to become adopters later that year.

Prosecutor Paul Lewis QC said: Elsie was found unresponsive by paramedics after Scully-Hicks attacked her at his home in Fairwater, Cardiff, on May 25 last year.

Mr Lewis said: ‚The injuries that caused her death were inflicted upon her by the defendant shortly before he called emergency services that day.

‚His attack upon her that day was not the first time he had employed violence towards Elsie, nor was it the first time he had caused her serious injury.

‚His actions on the late afternoon of May 25 were the tragic culmination of a course of violent conduct on his part towards a defenceless child – an infant that he should have loved and protected, but whom he instead assaulted, abused, and ultimately murdered.’

He later added: ‚It will be for you to judge whether these messages tell of his frustrations in looking after Elsie.’

The court heard police also spoke to neighbours at the couple’s previous address in Cardiff, where Elsie had spent most of her life.

Neighbours referred to Matthew Scully-Hicks as ‚the one who stayed at home.’

Susan Bevan, who lived in the joining semi detached house to the couple, said things changed when Elsie moved in, the court heard.

Mr Lewis said: ‚On one occasion she heard a little girl crying and ‚the one who stayed at home’ having a rant and shouting ‚shut up, shut up, shut the f**k up.”

Mrs Bevan’s adult son, James, also heard Matthew Scully-Hicks shouting ‚shut up you little f***ing brat.’

On other occasions Mr Bevan heard Matthew Scully-Hicks shouting ‚shut up you silly little c***.’

Mr Lewis said a music player was then turned up ‚very loud’ but turned down just minutes later – and the baby was still crying.
The tot – described as ‚tiny and delicate’ but with a ‚brash and bouncy’ personality by Craig – was with her new family for less than two months when her right leg was broken in November 2015.

Prosecutor Mr Lewis said: ‚Craig Scully-Hicks was at work at the time and Matthew Scully-Hicks was home alone with Elsie.

‚When Craig Scully-Hicks got home from work that evening the defendant told him that Elsie had fallen in the kitchen of their home that morning.

‚He said that Elsie had been upset following her fall but he had picked her up and consoled her and she had then ‚seemed fine.’

Matthew Scully-Hicks said that Elsie had fallen while playing at an activity table.

But Craig became concerned that little Elsie was not fully weight-bearing on the leg so decided she should see a GP, the court was told.

Mr Lewis said Elsie was generally ‚well and healthy’ but had been slow in reaching some developmental milestones such as walking.

Scully-Hicks described her physically as being ‚tiny and delicate’ but with a ‚brash and bouncy’ personality, the jury was told.

Following Elsie’s death, an X-ray of her right leg from November 2015 was re-examined.

It was found that Elsie had suffered two fractures – one near the ankle and one just above the knee.

Dr Sarah Harrison, a consultant paediatric radiologist, believes the injuries are ‚the result of trauma’, Mr Lewis said.

Dr Nia John, a consultant paediatrician, said it would be ‚unusual’ to suffer two such fractures in the same fall, the court heard.

A post-mortem examination found Elsie had previous and recent bleeding on both sides of her brain.

Consultant neuroradiologist Dr Neil Stoodley said he believed Elsie suffered „abusive head trauma that involved a shaking mechanism.”

Other experts said Elsie’s collapse days before her death could have been due to suffering a severe head injury, and found she had suffered injuries to her skull, left femur and three of her ribs between three to five days before her death.

Mr Lewis said: „The weight of medical evidence is likely to prove that in addition to the recent bone injuries Elsie had suffered, her catastrophic brain injuries and retinal haemorrhages must have been as a result of trauma she suffered immediately before her collapse and the 999 call.
This was not something he was ever to tell his partner, hospital staff, or the police.

„Elsie was then of course just 18-months -old. She could not have inflicted such dreadful injuries on herself.”

The court heard one expert could not rule out all of Elsie’s brain and spine abnormalities were caused „as a consequence of a single event”.

The jury was told all medical experts agreed her injuries were consistent with non-accidental injury.

Mr Lewis said Scully-Hicks claims Elsie didn’t suffer an accident on the day of her collapse, and may argue her three-year-old sibling may have caused her injuries while he left them unattended.

On December 16 2015, while Mr Scully-Hicks was at work, Elsie sustained a bruise to the left hand side of her forehead.

A health visitor advised Scully-Hicks to take Elsie for treatment on December 21. He allegedly lied that he had done so.
On January 18 2016, Elsie suffered another bruise to her head.

Mr Scully-Hicks received a phone call from his husband on March 10, saying that he was in an ambulance with Elsie as she had fallen down the stairs.

He claimed to have been sorting washing in a bedroom, with Elsie on the floor, before going downstairs – closing the gate behind him.Stay-at-home father Matthew Scully-Hicks is accused of killing his 18-month-old adopted child Elsie after ‚assaulting and abusing’ the tragic youngster over a perviod of several months.

‚He said he had then seen Elsie at the top of the stairs, that the baby gate had then opened and that Elsie had tumbled down the stairs,’ Mr Lewis said.

Mr Scully-Hicks was working in Leicester at the time but immediately headed to Cardiff, meeting the defendant at the University Hospital of Wales.

Elsie’s injuries were considered to be ‚consistent with a fall downstairs’ and she was discharged home after four hours in hospital, Mr Lewis said.

Then, on May 25 last year, Scully-Hicks phoned an ambulance telling an operator Elsie had become ‚floppy and limp’ while he changed her for bed.

Mr Lewis said: ‚Craig was again at work in Leicester, and the defendant was alone with Elsie and her sibling.

‚In the call Scully-Hicks told an emergency operator „I was just changing my daughter for bed and she went all floppy and limp, and now she’s not doing anything. She is lying on the floor”.

‚You will observe at no stage during the call did he suggest Elsie had suffered an accident, nor any trauma that might have caused her injury.’

Mr Lewis said police and paramedics arrived at the family home around 6.26pm and found an ‚upset’ Scully-Hicks, as well as Elsie having a cardiac arrest on the floor of a downstairs room.

Scully-Hicks allegedly told paramedics his daughter ‚screamed out as in pain, then collapsed’.

But Mr Lewis said: ‚This was not something he was ever to tell his partner, hospital staff, or the police.’

Elsie’s heart rhythm was restored at hospital, where scans showed bleeding on both sides of her brain – recent and older.

Her condition deteriorated a day after she was admitted to hospital, and two days later a decision was taken to switch off her ventilator as she was unresponsive and unable to breath herself.

Matthew Scully-Hicks, formerly of Llandaff, Cardiff, and now of Delabole, Cornwall, denies murder.

The trial, expected to last two weeks, continues.

Źródło

Reklamy

Homoseksualizm nie jest chorobą – jak o tym zdecydowano

Kilka lat temu zamieściłem artykuł „Homoseksualizm nie jest chorobą – kto o tym zdecydował„.
Czas na małe uzupełnienie.

W tej całej wypowiedzi są dwa bardzo ważnych zdania które warto zacytować:

„Jednak jeśli posłużyć się standardem wprowadzonym przez Amerykańskie Towarzystwo Psychiatryczne, która zawiera stwierdzenie: każdy typ zachowania, nawyku, predylekcji, bądź wzoru zachowań, który skutkuje zauważalnym wzrostem prawdopodobieństwa uszczerbku na zdrowiu, bądź nawet utraty życie, należy z dużym prawdopodobieństwem traktować jako zaburzenie psychiczne. Biorąc pod uwagę to kryterium, homoseksualizm jest formą zaburzeń psychicznych.

Kolejne przywileje dla homoseksualistów

Podczas gdy biologiczni ojcowie latami walczą w Hiszpanii o prawo do widywania własnych dzieci, a dziadkowie żebrzą o kontakty ze swoimi wnukami, obca kobieta ma spędzać weekendy z córeczką byłej partnerki i to wbrew woli tej ostatniej. Sprawę opisał lewicowy hiszpański dziennik „El Pais”.

Związek Empar Broch i matki dziecka, do którego rości sobie teraz prawa rodzicielskie, trwał 11 lat, z czego dziewięć mieszkały pod jednym dachem. Wolały pozostać w związku nieformalnym, choć w Hiszpanii pary osób tej samej płci mogą się nie tylko pobierać, ale nawet adoptować dzieci. Po jakimś czasie postanowiły postarać się o potomstwo i przyjaciółka Empar Broch zaszła w ciążę. Na świat przyszła dziewczynka. Broch mogła się ubiegać o adopcję dziecka, ale z jakichś powodów tego nie zrobiła.

Cztery lata temu panie się rozstały. Początkowo utrzymywały stosunki towarzyskie i matka pozwalała ekspartnerce odwiedzać dziewczynkę, a nawet zabierać ją do siebie na weekend. Potem jednak zmieniła zdanie i oznajmiła kobiecie, że nigdy więcej nie zobaczy dziecka.

Sprawa trafiła do sądu. Broch zażądała przyznania jej takich samych praw do dziecka, jakie przysługują rodzicowi po rozwodzie. Sąd w Walencji orzekł, że kobieta powinna móc widywać córeczkę swojej byłej partnerki, chociaż nie łączą jej z nią żadne więzy biologiczne ani nawet formalne. Zrównując prawa tej obcej kobiety z prawami rodzica, sędziowie z Walencji posunęli się znacznie dalej niż jakikolwiek inny sąd w Hiszpanii orzekający w podobnej sprawie. Opierali się na ocenie biegłych, którzy orzekli, że stosunki między Empar Broch i dziewczynką nie wpływały negatywnie na dziecko i że mimo upływu czasu nadal rozpoznaje ono w niej osobę, która wcześniej była jego drugą matką. Empar Broch, która nie widziała dziewczynki od kilku lat, na początku ma odwiedzać ją raz w miesiącu. Potem wizyt będzie więcej, a docelowo ma uzyskać prawo do spędzania z dzieckiem weekendów.

Biologiczna matka się na to nie zgadza. Zamierza odwołać się od decyzji sądu. Twierdzi, że z Empar Broch łączył ją wyłącznie seks, a dziecko nie ma z tym nic wspólnego. Druga kobieta inaczej ocenia ich związek. Przyniosła do sądu nagranie wideo z porodu i zdjęcia z rodzinnych uroczystości. – Nie chodziło o epizodyczne stosunki seksualne – przekonywała. Sąd Najwyższy rozpatrzy wniosek o przyznanie jej praw macierzyńskich do dziecka.

Źródło: Rzeczpospolita: Co wolno byłej partnerce mamy

Homoseksualni złodzieje

Amerykańska policja odnalazła relikwiarz z fragmentem drzewa Krzyża. Do jego zuchwałej kradzieży z katedry w Bostonie doszło prawdopodobnie pod koniec czerwca. O odnalezieniu drogocennych dla chrześcijan relikwii poinformowała policja stanu Vermont ujawniając zarazem okoliczności sprawy. Jej patrol interwencyjny wezwano niedawno do awantury domowej, w czasie której dwóch mężczyzn żyjących w związku partnerskim niespodziewanie zwróciło poszukiwany relikwiarz. Funkcjonariusze wątpili jednak w autentyczność znaleziska i poddali je weryfikacji. Strona kościelna potwierdziła jego tożsamość. Jutro w bostońskiej Katedrze Świętego Krzyża odbędzie się uroczyste przyjęcie relikwii przypominających o męce i śmierci Chrystusa.

se/ap, cna
Źródło: Radio Watykańskie: USA: odnalezione relikwie Krzyża

Homofobia rejestrowana

Dzieci, które w szkole lub poza nią użyją epitetów obraźliwych dla homoseksualistów, będą zgłaszane lokalnym władzom. Brytyjski minister oświaty zapowiedział, że zgodnie z życzeniem homolobby, tzw. rejestry nienawiści zaczną obowiązywać już od września. Na Wyspach Brytyjskich wraca kwestia rejestrowania przypadków „mowy nienawiści” wśród dzieci, którą zapowiedział jeszcze pod koniec ubiegłego roku minister edukacji Vernon Coaker. Chce on, by od początku nowego roku szkolnego wszystkie szkoły zostały objęte programem. Poważne przypadki „mowy nienawiści” u dzieci, niezależnie od ich wieku, mają być zgłaszane lokalnym władzom – donosi portal LifeSiteNews. A wszystko dzięki staraniom homoseksualnej organizacji lobbingowej Stonewall, która doradza brytyjskiemu rządowi w kwestiach „antydyskryminacji”. Zapowiedzi „rejestrów” przyjęła więc z ogromnym zadowoleniem – zwłaszcza, że to oznacza jeszcze ściślejszą współpracę homoseksualistów z placówkami edukacyjnymi. – Szkoły będą potrzebowały wsparcia, zaufania i szkolenia odnośnie identyfikowania i zwalczania homofobicznego zastraszania, jak również przeciwdziałania temu. Mamy nadzieję na owocną współpracę, realizowaną w ramach naszego programu – mówił prasie przedstawiciel organizacji zapowiadając, że w planach są już lekcje dla dzieci na temat „transfobicznego zastraszania”. W każdej placówce mają powstawać teraz bazy danych, w których będą gromadzone wszystkie przypadki „homofobicznego zachowania”, nawet u pięcioletnich dzieci. Co poważniejsze przypadki mają być zgłaszane lokalnym władzom, które będą je udostępniały ministrom, opracowującym nowe programy zwalczania homofobii. Rzecznik ministerstwa dzieci, szkół i rodzin powiedziała, że nawet małe dziecko powinno być nie tylko poinformowane, że dane słowo jest dla kogoś obraźliwe, ale od razu ukarane. Jej zdaniem, tylko w ten sposób można przekazać informację społeczeństwu, że nie akceptuje się dyskryminacji. Krytykując plany ministerstwa gazeta „The Daily Mail” przypomina historię dziesięcioletniego Petera Drury, który już został umieszczony w takim rejestrze, nazwał innego chłopca „gay boy”. Choć chłopak, jak twierdzi jego matka, nie ma jeszcze pojęcia nawet o „pszczółkach i kwiatkach”, homofobiczna notatka z rejestru podąży za nim do kolejnych szkół, w których będzie chciał się kiedykolwiek uczyć. Brytyjski dziennik w komentarzu odredakcyjnym pisze wprost: „Rasizm i ksenofobia są złe. Ale rejestry nienawiści są monstrualną przesadą. Są zaprzeczeniem zdrowego rozsądku i zwycięstwem szaleństwa poprawności politycznej.” AJ/Piotrskarga.pl

Źródło: Fronda.pl: Wielka Brytania: Już pięciolatki trafią do „rejestrów nienawiści”
9 marca 2010 20:13

Problemy prawne w związkach homoseksualnych posiadających dziecko

Posiadanie przez pary homoseksualne dzieci (adoptowane lub własne) pociąga za sobą konsekwencje prawne.
Poniżej opisany ciekawy przypadek z USA w którym sąd odebrał biologicznej matce dziecko i przekazano je byłej lesbijskiej partnerce matki.
Jak zwykle konsekwencje poniesie dziecko.

—————–

Isabella została poczęta metodą in vitro, gdy jej mama Lisa Miller od dwóch lat żyła w lesbijskim związku z Janet Jenkins. Cała trójka mieszkała wtedy w stanie Vermont, który uznaje małżeństwa homoseksualne. Jednak w 2003 r. Lisa zabrała 17-miesięczne dziecko i wyjechała do Wirginii.

Janet Jenkins (źródło: AP)

Jenkins chciała odwiedzać córkę i uzyskała na to zgodę sądu. Jednak w tym czasie w życiu Lisy nastąpiły drastyczne zmiany. Tuż po rozstaniu wysłuchała kazania pewnego pastora, który mówił o życiu w grzechu. Poczuła, że homoseksualizm to grzech, stała się gorliwą chrześcijanką. Do dziś należy do Kościoła baptystów i pracuje w chrześcijańskiej szkole. Nie chce, by jej córka miała z homoseksualizmem cokolwiek wspólnego.

Lisa Miller (źródło: AP)

Nie podobało jej się na przykład to, że podczas jednej z wizyt Janet kąpała się razem z Isabellą. „Nie czuję się bezpiecznie, zostawiając z nią dziecko. Wierzę, że mam prawo dane od Boga i zagwarantowane konstytucją, by wychowywać moje dziecko zgodnie z moją wolą” – mówiła „Newsweekowi”. Zaczęła utrudniać wizyty byłej partnerce. Rozpoczęła też walkę o to, by sąd uznał jej wyłączne prawo do opieki nad dzieckiem.

Jednak Jenkins nie odpuściła. Argumentowała, że była przy narodzinach córki i czuje się jej rodzicem. Nie wyobraża sobie bez niej życia. I – jako lesbijka – nie chce, by dziewczynka wychowywała się w religijnym domu. Do dziś pozuje fotoreporterom w dawnym pokoju Isabelli wypełnionym zabawkami.

Sądy w Vermont i Wirginii przez pięć lat podejmowały różne decyzje. W listopadzie 2009 r. postanowiły jednak, że skoro Lisa Miller utrudnia wizyty drugiej matce, dziecko musi trafić pod opiekę Janet Jenkins.

– Nie można się bawić dzieckiem jak zabawką. Pomijając względy religijne czy seksualne, to jego dobro powinno być najważniejsze – mówi „Rz” oburzony brytyjski komentator John Rushton.

Za biologiczną matkę i jej córkę modlą się amerykańscy chrześcijanie. „Jenkins nie ma z Isabellą biologicznych i prawnych związków. Przez pięć lat nawet nie próbowała do niej zadzwonić ani napisać” – pisze gazeta „Christian Post”. Sojusznicy Miller liczą, że sąd apelacyjny w Wirginii zmieni decyzję. „Módlmy się, by sędziowie nie przedkładali homoseksualnych żądań ponad prawo i aby nie ignorowali konstytucji, na którą przysięgali” – napisała w oświadczeniu szefowa organizacji Concerned Women of America Wendy Wright.

Miller miała przekazać córkę Jenkins w piątek. Przestała się jednak kontaktować ze swoimi prawnikami i zniknęła. Grozi jej za to areszt.

Rzeczpospolita: Była lesbijka w sporze z eksżoną
Katarzyna Zuchowicz 02-01-2010

Ile kosztują nas homoseksualiści – cz. 1

24 października 2009 we Wrocławiu odbył się tzw. „marsz równości„.
Wg policji uczestniczyło w nim 250 osób

Grupę tą chroniło 350 policjantów. Oczywiście nie byli to panowie dzielnicowi w miękkich czapeczkach tylko oddział prewencji (w kaskach, kamizelkach i z tarczami). Marsz trwał 2 godziny.

WROCŁAW MANIFESTACJA GEJÓW I LESBIJEK PROTEST NOP

Ile kosztowała Wrocławiaków ta impreza? Sądzę, że co najmniej 70000 zł (350 policjantów x 200zł). Nie liczę żadnych kosztów związanych ze stratami mienia i zdrowia policjantów.
Czas najwyższy, żeby protestanci zaczęli płacić za ochronę swoich imprez. Nie dotyczy to tylko marszów równości.

A tak nawiasem pisząc niejaka Mirosława Makuchowska ze stowarzyszenia KPH stwierdziła: „Jest nas 2,5 miliona, nie możemy być traktowani gorzej niż osoby heteroseksualne”.
W takim razie gdzie jest reszta nienormalnych seksualnie polaków (powszechnie nazywanych gejami i lesbijkami). Moim zdaniem odpowiedzi są dwie (jedna nie wyklucza drugiej):
– w rzeczywistości liczba ta jest ok pięciokrotnie niższa. Nienormalni seksualnie stanowią ok 1-2% populacji,
– najwidoczniej homoseksualiści nie chcą oni być reprezentowani przez Kampanię Przeciw Homofobii i nie chcą przywilejów.

Dyskryminacja gejów w Polsce

Polskie prawo nie dyskryminuje homoseksualistów. Ale wprowadzenie wielu postulatów organizacji gejowskich mogłoby oznaczać dyskryminację heteroseksualnej większości – pisze publicysta „Rzeczpospolitej”

Przed kilkoma tygodniami w mediach gruchnęła wiadomość o pomyśle karania za nawoływanie do nienawiści wobec osób homoseksualnych. Przekaz wzmocnił sondaż, który upubliczniła Kampania przeciwko Homofobii.

Wynikało z niego, że w Polsce istnieje przyzwolenie na obrażanie i dyskryminowanie osób o odmiennej orientacji. Zaprezentowana kronika przypadków homofobii w 2008 r. alarmowała, że co kilka tygodni w Polsce dochodziło do jakieś homofobicznej wypowiedzi czy wydarzenia, często będących następstwem „mowy nienawiści”. To wystarczyło do rozpętania (głównie w Internecie) zażartej debaty o polskiej homofobii.

Abstrahując od tego, czy ocenianie postaw życiowych z moralnego punktu widzenia rzeczywiście jest dyskryminacją czy tylko krytyką, zatrzymajmy się na pomyśle wprowadzenia kar, zwłaszcza że wpisuje się on w stałą skłonność do wysuwania żądań prawnych, tak charakterystyczną dla organizacji gejowskich.

Równi, nierówni

Czy rzeczywiście polskie prawo nie chroni należycie osób o odmiennej orientacji seksualnej? Czy można powiedzieć, że traktuje je gorzej niż osoby heteroseksualne?

Nic bardziej błędnego. Pomysłodawcy nowych sankcji karnych zapominają o istnieniu podstawowej, niezmiennej od lat zasady, że nikogo nie można obrażać. Osoby, które czują się obrażane, niezależnie od tego, czy są gejami, politykami czy motorniczymi tramwajów, mają równe prawo pójść do sądu i domagać się zadośćuczynienia, a nawet ukarania sprawcy.

Wprowadzenie specjalnego przepisu służącego jakiejś określonej grupie nie byłoby więc niczym innym jak postawieniem jej w uprzywilejowanej pozycji wobec pozostałych. Na tej samej zasadzie do kodeksu można by wpisać górników czy wędkarzy. Ci pierwsi od wielu lat czują się przecież obrażani i dyskryminowani pod względem płacowym, co zresztą głośno manifestują.

Rosnące żądania organizacji gejowskich wynikają więc albo z nieznajomości obowiązującego w Polsce prawa, albo z niechęci do jego poznania. Nie ma bowiem regulacji, która stawiałaby w gorszej sytuacji osoby homoseksualne. Dla prawa kontekst orientacji seksualnej po prostu nie istnieje, bo byłby dyskryminacją jawnie naruszającą konstytucyjną zasadę równości obywateli wobec prawa.

Warto przeanalizować kilka przykładów z codziennego życia. Prawo cywilne pozwala swobodnie kształtować chociażby relacje majątkowe między partnerami tej samej płci. Zasady związane ze wspólnym nabywaniem majątku, dziedziczeniem czy darowiznami są dla nich takie same jak dla wszystkich innych osób żyjących w konkubinacie.

Co więcej, w pewnych sytuacjach osoby takie w razie rozstania mogą podzielić majątek według korzystniejszych zasad niż małżonkowie. Małżeństwa co do zasady dzielą się po połowie. W przypadku partnerów sąd, dokonując podziału, bierze pod uwagę rzeczywiste nakłady każdego z nich.

Trudno też mówić o dyskryminacji osób homoseksualnych w prawie pracy. Wdrożone przed kilku laty unijne przepisy antydyskryminacyjne dają im często mocniejsze gwarancje niż pracownikom heteroseksualnym. Osoba dyskryminowana ze względu na orientację seksualną może puścić swojego pracodawcę z torbami, bo nie ma tu górnych limitów odszkodowania. Z takich możliwości nie korzystają natomiast osoby heteroseksualne. Przykłady można mnożyć.

Bez problemów w szpitalach

Narosło też wiele mitów, które funkcjonują od lat, powtarzane w kolejnych dyskusjach o dyskryminacji i nietolerancji wobec osób homoseksualnych. Jednym z nich jest brak prawa do odwiedzin partnera w szpitalu i uzyskania informacji o stanie jego zdrowia. Sprawę tę tymczasem od dawna reguluje ustawa o zawodzie lekarza. Art. 31 ust. 1 uzależnia udzielenie takiej informacji od zgody pacjenta.

Innym mitem są ograniczenia w prowadzeniu wspólnego konta bankowego. Od ponad dziesięciu lat w prawie bankowym istnieje pojęcie tzw. rachunku wspólnego (oferuje go większość banków).

Nie ma też żadnych ograniczeń, jeśli chodzi o przekazywanie swojego odszkodowania z polisy ubezpieczeniowej czy odbiór przesyłki na poczcie, odmowę zeznań na policji i w prokuratorze, a także w setkach innych codziennych spraw. Wszystko to dawno już zostało uregulowane w prawie i obrosło orzecznictwem sądowym.

Zupełnie bezzasadny wydaje się też zarzut dyskryminowania osób homoseksualnych ze względów podatkowych.

Chodzi tu o niemożność wspólnych rozliczeń czy wyższe opodatkowanie spadków i darowizn. Takie same zasady obowiązują wszak innych obywateli, a także osoby żyjące w konkubinacie.

Małżeństwo jest fundamentem społeczeństwa, państwo daje mu pewne przywileje w związku z kształtowaniem polityki prorodzinnej. Przyrównywanie tej instytucji ze związkami partnerskimi nie ma sensu.

Przypomnijmy: ustawa o PIT daje możliwość wspólnego rozliczenia małżeństwu. Jest to korzystne przy dużych różnicach w zarobkach – dzięki wspólnemu zeznaniu można zapłacić 18 proc., a nie 32 proc. podatku. Ustawa o PIT mówi o związku małżeńskim, czyli zgodnie z art. 18 Konstytucji RP związku kobiety i mężczyzny. Nie daje tego przywileju związkom partnerów tej samej płci. Oczywiście gej (lesbijka) może się ożenić (wyjść za mąż) na ogólnych zasadach i skorzystać z tej preferencji.

Prawo do preferencyjnego rozliczenia (przy którym działa taki sam mechanizm jak wspólne opodatkowanie z małżonkiem) mają też osoby, które nie są w związku małżeńskim, lecz wychowują samotnie dziecko. Nie ma przeszkód, aby był to gej (lesbijka). Homoseksualiści mogą też skorzystać z ulgi na dzieci (odliczenie od podatku).

Obrona przed kombinowaniem

Spełnienie żądań organizacji gejowskich i rozszerzenie możliwości wspólnych rozliczeń byłoby wręcz niebezpieczne dla naszego systemu podatkowego i tworzyło pole do ogromnych nadużyć. Łatwo bowiem sobie wyobrazić dobrze zarabiającego biznesmena, który rozliczałby się wspólnie z bezrobotnym po to, by uzyskać zwrot podatku. W tej sytuacji trudno byłoby ustalić, które związki działają faktycznie, a które są powołane wyłącznie do celów podatkowych.

Podobnie rzecz się ma z podatkiem od spadków i darowizn. Nie płaci go tylko najbliższa rodzina, w tym małżonek. Osoby niespokrewnione są nim obciążone (może to być nawet 20 proc.). Tak więc przepisy faworyzują tu rodziny, ale cel jest oczywisty – chodzi o nieobciążanie wspólnie wypracowanego majątku, który jest przekazywany z pokolenia na pokolenie.

Przyznanie zwolnienia osobom pozostającym w innych związkach niż rodzinne podważyłoby całą konstrukcję tego podatku, nie wspominając o nieograniczonych możliwościach kombinowania.

Rzeczpospolita: Czego nie chcą wiedzieć geje
Tomasz Pietryga 01-07-2009